8 maart 2019 - Frederiek Vis 8 maart 2019 - Frederiek Vis
In deze dankdienst voor het leven van Frederiek Vis mag een symbolisch bloemstuk niet ontbreken. Ze hield van bloemen.

Frederiek en haar man Cornelis trouwden op 15 april 1942.
Bovenin het stuk 2 rode rozen, symboliserend Frederiek en haar man. Rood, de kleur van de liefde maar ook haar lievelingsbloemen.
Daaronder, in verschillende kleuren 8 gerbera's als symbool voor de 4 kinderen die ze kregen , 1 dochter en 3 zonen met hun latere partners.

Frederiek was een opgewekte en sociale vrouw. Ze deed veel voor kerk en samenleving. Ze is presidente van de vrouwenbond geweest en was de eerste vrouwelijke ouderling die in onze kerk bevestigd is.( Het hoedje dat ze toen droeg was er helaas niet meer anders had het zeker bij deze bloemschikking gelegen).
Door het werk van haar man verhuisden ze naar Leiderdorp en ook daar zat ze in diverse commissies en voelde ze zich gauw thuis.

Inmiddels waren er kleinkinderen en later achterkleinkinderen, die graag bij haar op bezoek kwamen. Als symbool staan zij links in het bloemstuk.
In Leiderdorp stierf plotseling haar man en na verloop van tijd wilde ze dichter bij haar kinderen wonen.
Ze kwam terug in Spijkenisse. Jong en oud kwamen graag bij haar. Ze was hartelijk en had belangstelling voor iedereen. Daarom dit hart gevuld met rozen.

De andere bloemen waarmee dit stuk is gevuld staan symbool voor allen die veel voor haar betekenden.
Ze heeft goede jaren gehad in Spijkenisse. Tot op hoge leeftijd deed ze overal aan mee en ging ook overal naar toe.
Na een gezellige maaltijd in de kerk had Frederiek vaak een humoristisch verhaaltje dat ze voorlas.

Na haar groots gevierde 100ste verjaardag ging haar gezondheid achteruit.
Zeker de laatste maanden waren zwaar. Ze was blij met de liefde van haar kinderen, kleinkinderen en alle bezoekjes. Maar er was ook een verlangen naar God in wie zij rotsvast geloofde.

De drie witte bloemen in het midden staan symbool voor de drieëenheid, Vader, Zoon en heilige Geest. Haar houvast. De vingerbladen onderin het stuk verwijzen naar de handen van God bij wie ze altijd kon schuilen en bij wie ze nu Thuis mag zijn.
 
terug